in this world thats full of uncertainties, we should never put our trust totally to one another…im not saying that we should not trust but we should choose things that we are going to entrust to other people.
learning the act of controling yourself not to share what you have known was just so difficult…especially if its a big secret of your enemy.
huh…everyone was doing it, once upon a time youve been friend and when youve became an enemy. we all burst out all or some of the things that can hurt them ( honestly, i am doing this during my high school days).
i was so bad by doing that acts before… but hey, ive learned now how to keep my secrets and the entrusted ones. ive learned that by keeping their secrets, we can still be friends but not that close anymore…atleast we are still friends/civil with each other.
I just dont have the time to write long post right now…i am still busy doing my damn project in Construction Project Management(CPM). the dead line of passing is 15 but we ask our prof. to add an extension on the deadline and thanks God he add an extension…
Sobrang busy ako ngaun kaya wala na akong time para mag-blog…jajaja
Kailangan kita
Pero wala kana.
Tinatawag ka
Ngunit diwa mo’y nasa iba
Nasaan ka,
Hindi kita makita?
Nasaan ka na,
Bakit ang dli mong nawala?
Bakit mo ako iniwan?
Bakit hindi mo ako pinagtiyagaan?
Bakit?
Bakit nga ba?
dahil sa kadahilanang ayaw ko pang ipakita kung anong klaseng pagmumukha ang meron ako ay naisipan kong gawan na lang post ang pamangkin kong si Ira Vianney. nickname niya po ay ira at 1 year- 8 months-days old palang siya ngayong araw.
Minsan ay matino ang kanyang pag-uugali at kung minsan naman ay hindi. pero mas marami ang time na siya ay matino. siya ang nagsisilbing anghel namin sa bahay…sobrang bibo niya kasi. mantakin niyo bang marunong na siyang bumasa (joke lang ). alam niya lang humawak ng libro, kasi kapag baligtad ang pagkakalapag mo sa libro o pagkakabigay mo sa kanya ay babaligtarin niya ito. madali rin siyang turuan.
Balik po tayo sa mood niya…
minsan ay ganito siya…
o ayan nagpapa-cute ang dalaga…
at masayain din siya
at ganito ang mukha niya kapag galit siya
kahit sobrang moody ng pangkin kong ito ay sobrang mahal na mahal namin siya.
Bakit walang pasok ngaun? Nagtatanong po me kasi hindi me alam kung wat ang reason.Hindi na me kasi nakakapanood ng TV, simula ng lumayas ang caretaker namin (Pag-AARI niya kasi yung TV). Sabi ng mga bmates at cmates ko, “wala lang daw. trip lang daw ni ate glory.” ” namatay daw kasi ang bro. manalo”.
Kahit ano pa ang reason kung bakit walang pasok ngaun. Isa lang ang masasabi ko
ANG SAYA-SAYA KO
hahahaha… talagang ang saya ko…Maiihabol ko pa kasi ang mga ginagawa kong drawings (ang tamad me…ngaun lang gagawa ng project. malapit na kasi ang deadline). Hindi ko pa kasi natatapos ang mga planong ginagawa ko para sa mga subj. kong earthquake eng. at CPM.
SALAMAT ATE GLORING. SA WAKAS NAKAGAWA KA NA NAMAN NG TAMA.
salamat naman at wala na akong exam kahapon kaya naisipan kong umuwi na lang. ang plano kong umuwi ng maaga ay hindi natupad, sapgkat alas 10 na ng umaga ng umalis ako sa bording. isang plano ko pa ang hindi natupad dahil hindi rin ako sumakay sa bus… sa van ba ako sumakay.
makalipas ang tatlompung minuto ay hindi parin umaalis ang van dahil hindi pa napupuno. aanim pa lang kami…14 daw kasi ang kailangan. pagkalipas ng isang oras ay umalis na ang sinasakyan ko kahit hindi pa napupuno dahil kada 1 hour lang pala ang pila ng bawat van. naasar ang driver ng sinsakyan ko kasi walang mga pasahero na naghihintay sa daan. nagtanong siya sa toda kung bakit lang pasahero. kararaan lang daw kasi ng ordinary bus na victory at vizcaya liner (ngayks…kaasar , nagbus na lang sana ako.nagkamali na naman me ng ginawa). naghintay ulit kami ng pasahero (mga 15 minutes) pero wala parin. kya umalis na lang kami.
habang nasa byahe ay sinabi ng mamang driver na strike daw ang mga van & jeep na papuntang santiago. hindi raw kasi nila maintindihan ang patakaran ng Garage terminal ng santiago city. naghanap ng ibang daanan ang driver namin papasok sa terminal kasi ang mga major way ay nalagyan ng harang. kaya binaba na lang kami ng driver sa highway kung saan meron ding mga van na naghihintay ng pasahero (cuting trip kasi ang aking ginawa para makauwi sa bahay namin…bay. to santiago to aurora).
feeling ko ang malas ko during that time. pero isang pangyayari ang aking nasaksihan na nagpabago sa aking nararanasang kamalasan sa araw na iyon. ganito po ang nangyari…
BREAK MUNA : JOKE TIME
ang malabong relasyon ay parang isang taong mataba
—
–
–
hindi nagwoworkout….
lol
*****************
nakita ng crush mo na tumutulo ang sipon mo. ano ang sasabihin o gagawin mo?
sagot:
” shit. pati ba naman sipon ko nahuhulog na rin sayo.”
******************
balik po tau sa aking kuwento.
lima pa lang kami sa loob ng van pero tumakbo na ito. nagtaka ang lolong kasama kong nakasakay din sa van kasi iniwan daw namin ang kasama ng driver.ang akala ko naman ay hindi niya kasama iyon… dispatcher lang ung mama. kaya pinabayaan lang namin ang pangyayari. makaraang , makatako ng pagkalayulayu ng van ay naalala ng driver ang kanyang kasama. napamura ang driver at binalikan namin agad ang kanyang kasama…humabol pala ang kasama ng driver. nagalit ang kanyang kasama. ” niloloko mo ata ako pare. nakita mong nagtatawag pa ako ng pasahero ay pinaharurot mo na lang basta ang sasakyan” ” hindi pare, hindi ko talaga napansin.” “wala pare, garahe na tau. hanggang cabatuan na lang tau.”
ayun eh… madadagdagan pa yata ang kamalasang nangyayari sa akin. tama nga hanggang cabatuan lang talaga ang sinasakyan kong van (ang original route kasi ay hanggang roxas). binaba na nga ako sa bus stop at doon na lang daw ako maghihintay ng masasakyan ko papuntang aurora.
makalipas lang na limang minuto ay may dumating ng bus. papuntang tabuk city ito. sumakay na lang ako kahit puno na ito. ano lang ba naman ang 20 minutes na nakatayo ako sa loob ng bus. mabuti na ito kaysa sa maghintay pa me ng matagal.
20 MINUTES PANG BYAHE
pagkababa ko pa lang sa bus ay naririnig ko na ang mga tunog na linilikha ng mga generator. BROWNOUT sa bayan namin. napamura me. isang malas na araw para sa akin.
THE GOOD THING SA PAGUWI KONG ITO. MAKAKASAMA KO NA NAMAN ANG MGA MAHAL KO SA BUHAY.
(sucks…this song really captures my heart. im in love with it…oa ko talaga no)
Is this the moment where
I look you in the eye?
Forgive my broken promise that you`ll never see me cry
And everything
It will surely change
Even if I tell you I won`t go away today
Will you think that you`re all alone
When no one`s there to hold your hand?
And all you know seems so far away
And everything is temporary
Rest your head
I`m permanent
I know he`s living in hell
Every single day
And so I ask, oh God
Is there some way for me to take his place?
And when they say it`s all touch and go
I wish I could make it go away
But still you say
Will you think that you`re all alone
When no one`s there to hold your hand?
When all you know seems so far away
And everything is temporary
Rest your head
I`m permanent
I`m permanent
Is the moment where I look you in the eye?
Forgive my promise that you`ll never see me cry…
tatanda na naman po ako ng isang taon, kaarawan ko po kasi ngaun(batiin niyo naman me ng happy bday)…saktong may nagtext naman sa akin ng isang mensaheng gusto kong ibahagi sa inyo.
“life doesn’t get easier with age, it only get challenging.dont be afraid, pursue your dreams, love if you want, cry if your hurt. Dont grow old just grow up.”
tama naman naman na ang pag-uugali o attitude at pag-iisip natin ang dapat na nagbabago o tumatanda. marami sa atin ang mga ugaling bata o isip bata kahit tayo ay nasa tamang edad na…isang halimbawa ng paguugaling ito ay ang mga dalaga at binata na may edad 13 pataas ngunit hindi pa rin sila marunong maglaba ng kanilang mga damit lalong lalo na ang mga underwears. ipinapalaba pa nila ito sa kanilang mga labandera…
pasasalamat:
sa lahat ng mga nakasama ko sa loob ng 22 years, maraming-maraming salamat po sa lahat ng naitulong niyo sa akin. salamat sa mga puna at payo at sa lahat ng naibigay niyong kritisismo sa akin.
salamat po…inang, tatang, kuya emer, ate len, ading junior, ira vianney . salamat sa pagmamahal na ipinagkaloob niyo. sa mga pagtitiyaga sa ugali ko at sa kung anu-ano pa
sa mga tita & tito na nagbibigay ng tulong kapag nangangailangan ako, tita ellen and tito nario, tita darling & tito ben
sa mga pinsan, pamangkin at parang pinsan na rin:belle, dionel, apol, kristine, kristian, kang kang,cheche, queen, alysa,yanang,lady,amboy, mikay
sa maze group (mj, zaida alvin) para sa friendship na ibinigay nila sa akin.
sa mga kaklase ko na kasannga ko sa mga pagsubok na ibinibigay nila. sa mga pakopya niyong answer lalo na kapag wala akong nagawang assignment o kaya naman ay hindi ako nakapagreview. salamat din sa pagpapahiram niyo sa akin ng books na pinapaphotocopy ko(kailangan ko kasing magtipid kaya namimirata na rin ako). kay patrizia, novel, riza ryssa, eden, ate pre’, allen, grace, ate shamie. pati na rin kina edwin, mark p, mark l, sam, moks
sa mga boardmates ko na nakasama ko sa loob limang taon ko sa kolehiyo (pang 13 semester ko na sa 2nd sem). k alvin (siya na naman), tsojie, rean, elixir, jonas,prince, sa mga kuya (herson, jayson, raymond, joel, jimbo), sa mga ate (april, sheena, jane, janet, lerma), sa mga isang taon ko palang nakakasama (patty boy, timo), kay sir sherma na naging caretaker namin sa boarding at bilang isang kaibigan/kuya na rin(parang kapatid na rin…jejeje),at sa mga hindi ko na nabanggit patawad po ng marami.
sa mga naging friends ko sa mundo ng blogosperyo. lalong lalo na sa mga naglink sa akin… pati na rin ang mga nagcomment. salamat ng marami sa pagbisita sa isang bahagi ng aking buhay.
maraming-maraming salamat sa lahat… ang saya ko at nakasama ko kayo
they hate me,
my face
the way i look, talk & walk
my attitude
and everything about me.
they hate me
‘coz i hate my self too.
(entry ko po to sa sarangola awards ni BERNARD UMALI )
dati rati
ako ay isang palamuti
na nasa tabi.
nang ang takot ko’y naglaho
at sinimulan kong tumayo
lumipad at tumakbo
di nagtagal akoy naging palalo
kaya ang pisiy koy naglaho
at katawan koy nagkapira-piraso
ngayong ako nay sira-sira
pupulutin mo ba ako,
aayusin,
at muling paliliparin.
RSS - Posts