Si Mother Theresa  sa edad na labin-dalawa ay napagtanto na niya kung ano ang gusto niyang gawin sa buhay, ang tumulong sa mga taong pinkamahirap sa mga mahirap. Eighteen years old siya ng pasukin niya ang pagmamadre(Irish sisters). Naging guro muna siya bago niya pasukin ang misyon na tulungan ang mga taong mahihirap sa Calcutta.

Akala ko noon, mga mahihirap na may sakit ang kanyang tinutulungan pero nagkamali ako dahil mga taong malapit ng mamatay pala. Nagtaka ako kung bakit MGA TAONG MALAPIT NG MAMATAY ang tinutulunga niya.  Hmpt… kayo hindi ba kayo nagtaka kung bakit?

Nalaman ko kung bakit ng mabasa ko ang aklat na may pamagat na Passion: The Blaze Within na sinulat ng isang singaporean. Ayon sa aklat, gusto daw mabigyan ng disente o maayos na kamatayan ang mga taong nakakalat sa Calcutta na malapit ng mamatay. Sa Calcutta daw kasi noon, kahit may hininga ka pa habang nakahandusay sa daan ay walang pakialam ang mga tao. Ang turing sa kanya ay parang isang basura na inihahagis na lamang sa truck ng basurahan.

Ang mga natutulungan daw ni Mother Theresa ay napapangiti kapag nalinisan at napakain na niya. Kahit hindi na magtatagal ang buhay nila ay nakaramdam naman daw sila ng pagmamahal. Pagmamahal na hindi nila naranasan sa tunay nilang pamilya.

Kung sana may kagaya ni Mother Theresa sa pamahalaan natin na tutulong sa mga pilipinong naghihirap. Yung pagtulong na bukas sa kalooban at walang hinihinging kapalit. Yung taong kayang iwan ang sariling kaligayahan para makatulong sa iba. 

Kapapanalo lamang ni Peñaflorida isa sa mga  CNN Hero’s at marapat lamang natin siyang ipagmalaki dahil sa kalahi natin siya ngunit sa likod ng pagpapakasaya natin ay ang isang katotothanan na ang ating bansa  ay nasasadlak sa kahirapan. Napaghahalata natin ito dahil sa pagdami ng mga NGO’s sa ating bansa. Mga NGO’s na gumagabay at tumutulong sa mga pilipinong PINAKAMAHIRAP SA MGA MAHIRAP.

Pilipinas, kailan ka kaya aahon sa putik na iyong kinasasadlakan? Kailan darating ang pinunong may puso sa nangangailangn?

Ang bilis talaga ng panahon, parang kailan lang ng ako ay magsimulang mag-blog dito sa wordpress. Isang taon na pala ang nakalipas simula ng ako ay mag-blog. Sa katotohanan ay hindi naman talaga ako marunong sumulat ng essay o ng mga tula…

Pero kahit papano naman ay may mga nasasabi o nasusulat pa rin ako. Salamat sa mga taong bumisita sa aking blog. Salamat talaga ng marami at pinagtiyagaan niyo ang mga sulat kong hindi maayos ang pagkakagawa.

Dahil sa ngayon ang kaunaunahang anibersaryo ng pagiging blagista ko (ngeks may ganun) ay atin pong balikan ang mga sinulat kong medyo tumatak sana sa puso at isipan ng mga bumista sa aking blog pero hindi naman nangyari (may ganun na naman). Pero kahit walang bumibisita sa aking blog ay balikan pa rin natin ang post na paborito ko.

1. Mababoy na buhay – ginawa ko ang post na ito sa araw na nandiri ako sa lutong ulam na gawa sa karne ng baboy.
2. Pagtingin – isang mais na joke  na tungkol sa pakikipagtitigan.
3. Birthday ko kaya – ang post ko sa araw ng aking kapanganakan.
4. Saranggolang wasak – ang tulang nilikha ko nung mga panahong ang tingin ko sa aking sarili ay parang isang saranggolang wasak.
5. Nawawala si superman – nawawala si superman…basahin niyo para malaman kung sino/ano si superman.
6. Pahiram ba o pahingi – para sa mga taong mahilig humiram ng gamit
7. psst…secret
8. Rizal – comment ko sa rizal the movie

Kinukuha ko na ngayong semester ang subject kong CE Review 2 (hydraulics and design) at ngayong araw ang post test namin sa dalang subject na kasali sa Rev 2, ang Strength of Materials at Theory of Structures 1.

Bago ang post test ay nagkaroon muna kami ng 2 day lecture(bale 2 Sundays ito, kaya matagal na akong hindi nakakauwi sa bahay namin) tungkol sa dalawang subject. Strength at theory 1 ang sa unang araw at Timber and Stell Design naman ang sa pangalawang sunday. Binigyan pa kami ng prof namin ng mga assignment at ang due date ay sa araw ng post test.

Nag-test na nga kami kanina sa dalawang subject,strength at teheory 1. May mga nasagutan naman ako kahit papano. Nalito lang ako kanina sa checking the determinacy or indeterminacy of structures. Hindi ko kasi alam kung sa truss ba o frame ang formulang b + r= 2j. Para makasigurado ay tinanong ko na lang ang katabi ko at para sa truss pala ang formula. Naging maayos  naman ang pagsagot ko sa ibang problems pero may isang problem na hindi ko nasagutan dahil hindi ko alam kung pano kunin ang maximum moment ng cantilver propped beams na may loadings na moment sa  napropped na part ng beams.

Sa strength talaga ako nagkaproblema dahil hindi ko alam(again…jaja) kung ano ang formula para sa thermal stress (yung eksaktong formula ah). Ang alam ko delta t ang change in temperature. Binase ko na lang ung ibang part ng formula sa mga given. Ang ginamit kung formula ay deformation times delta T equals length * alpha. Given kasi ang alpha na may unit na m/m C( centegrade ang c at take note sa space betwee C and the second m ), deformation ay mm pati narin ang length.

Pagkatapos kong sagutin ang problem na may kinalaman sa thermal stress (dalawa kasi ang problems na may  kinalaman thermal stress) ay napagpasyahan ko ng ipass ang papael ko kasi nagpapass na rin ang mga kaklase ko. Pagkalabas ko ng room ay inilabas ko kaagad kung tama ang ginamit kong formula sa Thermal stress. Putik ohhhh… mali ang formula na nagamit ko ang dapat pala ay deformation= delta T * alpha * length.

shucks…mali ako. Sinisi ko ang nag-encode ng exam namin kasi ang pagkakalagay dapat sa unit ng alpha ay m/mC. Ang pagkakaintindi ko kasi sa m/m C ay nasa numerator at hindi sa denominator ang C.Kung magkadikit lang sana ang m at ang C ay nakuha ko sana ang tamang formula.

Pero wehhh…nanisi na naman ako ng iba. Ang sama ko talaga. Ako talaga ang may kasalanan kasi hindi ako nag-review ng mabuti.

Pinabayaan niyo akong mahulog

Para saluhin sa huli

Pinabayaan niyo akong masugatan

Para gamutin niyo ng pag-ibig

Dahil sa mga sugat na ito

Nakilala ko ang tunay niyong pagkatao.

Mapag-mahal, mapag-aruga…

‘Yan ang naging tatak niyo.

I just dont have the time to write long post right now…i am still busy doing my damn project in Construction Project Management(CPM). the dead line of passing is 15 but we ask our prof. to add an extension on the deadline and thanks God he add an extension…

Sobrang busy ako ngaun kaya wala na akong time para mag-blog…jajaja

Kailangan kita
Pero wala kana.
Tinatawag ka
Ngunit diwa mo’y nasa iba

Nasaan ka,
Hindi kita makita?
Nasaan ka na,
Bakit ang dli mong nawala?

Bakit mo ako iniwan?
Bakit hindi mo ako pinagtiyagaan?
Bakit?
Bakit nga ba?

dahil sa kadahilanang ayaw ko pang ipakita kung anong klaseng pagmumukha ang meron ako ay naisipan kong gawan na lang post ang pamangkin kong si Ira Vianney. nickname niya po ay ira at 1 year- 8 months-days old palang siya ngayong araw.

Minsan ay matino ang kanyang pag-uugali at kung minsan naman ay hindi. pero mas marami ang time na siya ay matino. siya ang nagsisilbing anghel namin sa bahay…sobrang bibo niya kasi. mantakin niyo bang marunong na siyang bumasa (joke lang ). alam niya lang humawak ng libro, kasi kapag baligtad ang pagkakalapag mo sa libro o pagkakabigay mo sa kanya ay babaligtarin niya ito. madali rin siyang turuan.

Balik po tayo sa mood niya…

minsan ay ganito siya…

o ayan nagpapa-cute ang dalaga…

at masayain din siya

at ganito ang mukha niya kapag galit siya

kahit sobrang moody ng pangkin kong ito ay sobrang mahal na mahal namin siya.

Bakit walang pasok ngaun? Nagtatanong po me kasi hindi me alam kung wat ang reason.Hindi na me kasi nakakapanood ng TV, simula ng lumayas ang caretaker namin (Pag-AARI niya kasi yung TV). Sabi ng mga bmates at cmates ko, “wala lang daw. trip lang daw ni ate glory.”  ” namatay daw kasi ang bro. manalo”.

Kahit ano pa ang reason kung bakit walang pasok ngaun. Isa lang ang masasabi ko

ANG SAYA-SAYA KO

hahahaha… talagang ang saya ko…Maiihabol ko pa kasi ang mga ginagawa kong drawings (ang tamad me…ngaun lang gagawa ng project. malapit na kasi ang deadline). Hindi ko pa kasi natatapos ang mga planong ginagawa ko para sa mga subj. kong earthquake eng. at CPM.

SALAMAT ATE GLORING. SA WAKAS NAKAGAWA KA NA NAMAN NG TAMA. 

salamat naman at wala na akong exam kahapon  kaya naisipan kong umuwi na lang. ang plano kong umuwi ng maaga ay hindi natupad, sapgkat alas 10 na ng umaga ng umalis ako sa bording. isang plano ko pa ang hindi natupad dahil hindi rin ako sumakay sa bus… sa van ba ako sumakay.

makalipas ang tatlompung minuto ay hindi parin umaalis ang van dahil hindi pa napupuno. aanim pa lang kami…14 daw kasi ang kailangan. pagkalipas ng isang oras ay umalis na ang sinasakyan ko kahit hindi pa napupuno dahil kada 1 hour lang pala ang pila ng bawat van. naasar ang driver ng sinsakyan ko kasi walang mga pasahero na naghihintay sa daan. nagtanong siya sa toda kung bakit lang pasahero. kararaan lang daw kasi ng ordinary bus na victory at vizcaya liner (ngayks…kaasar , nagbus na lang sana ako.nagkamali na naman me ng ginawa). naghintay ulit kami ng pasahero (mga 15 minutes) pero wala parin. kya umalis na lang kami.

habang nasa byahe ay sinabi ng mamang driver na strike daw ang mga van & jeep na papuntang santiago. hindi raw kasi nila maintindihan ang patakaran ng Garage terminal ng santiago city. naghanap ng ibang daanan ang driver namin papasok sa terminal kasi ang mga major way ay nalagyan ng harang. kaya binaba na lang kami ng driver sa highway kung saan meron ding mga van na naghihintay ng pasahero (cuting trip kasi ang aking ginawa para makauwi sa bahay namin…bay. to  santiago to aurora).

feeling ko ang malas ko during that time. pero isang pangyayari ang aking nasaksihan na  nagpabago sa aking nararanasang kamalasan sa araw na iyon. ganito po ang nangyari…

BREAK MUNA : JOKE TIME

ang malabong relasyon ay parang isang taong mataba

—

–

–

hindi nagwoworkout….

lol

*****************

nakita ng  crush mo na tumutulo ang sipon mo. ano ang sasabihin o gagawin mo?

sagot:

” shit. pati ba naman sipon ko nahuhulog na rin sayo.”

******************

balik po tau sa aking kuwento.

lima pa lang kami sa loob ng van pero tumakbo na ito. nagtaka ang lolong kasama kong nakasakay din sa van kasi iniwan daw namin ang kasama ng driver.ang akala ko naman ay hindi niya kasama iyon… dispatcher lang ung mama. kaya pinabayaan lang namin ang pangyayari. makaraang , makatako ng pagkalayulayu ng van ay naalala ng driver ang kanyang kasama. napamura ang driver at binalikan namin agad ang kanyang kasama…humabol pala ang kasama ng driver. nagalit ang kanyang kasama. ” niloloko mo ata ako pare. nakita mong nagtatawag pa ako ng pasahero ay pinaharurot mo na lang basta ang sasakyan” ” hindi pare, hindi ko talaga napansin.” “wala pare, garahe na tau. hanggang cabatuan na lang tau.”

ayun eh… madadagdagan pa yata ang kamalasang nangyayari sa akin. tama nga hanggang cabatuan lang talaga ang sinasakyan kong van (ang original route kasi ay hanggang roxas). binaba na nga ako sa bus stop at doon na lang daw ako maghihintay ng masasakyan ko papuntang aurora.

makalipas lang na limang minuto ay may dumating ng bus. papuntang tabuk city ito. sumakay na lang ako kahit puno na ito.  ano lang ba naman ang 20 minutes na nakatayo ako sa loob ng bus. mabuti na ito kaysa sa maghintay pa me ng matagal.

20 MINUTES PANG BYAHE

pagkababa ko pa lang sa bus ay naririnig ko na ang mga tunog na linilikha ng mga generator. BROWNOUT sa bayan namin. napamura me. isang malas na araw para sa akin.

THE GOOD THING SA PAGUWI KONG ITO. MAKAKASAMA KO NA NAMAN ANG MGA MAHAL KO SA BUHAY.